“Pabbhārakūṭaṁ nissāya, anomo nāma tāpaso; Assamaṁ sukataṁ katvā, paṇṇasāle vasī tadā. Siddhaṁ tassa tapo kammaṁ, siddhipatto sake bale; Sakasāmaññavikkanto, ātāpī nipako muni. Visārado sasamaye, paravāde ca kovido; Paṭṭho bhūmantalikkhamhi, uppātamhi ca kovido. Vītasoko nirārambho, appāhāro alolupo; Lābhālābhena santuṭṭho, jhāyī jhānarato muni. Piyadassī nāma sambuddho, aggo kāruṇiko muni; Satte tāretukāmo so, karuṇāya pharī tadā. Bodhaneyyaṁ janaṁ disvā, piyadassī mahāmuni; Cakkavāḷasahassampi, gantvā ovadate muni. Mamuddharitukāmo so, mamassamamupāgami; Na diṭṭho me jino pubbe, na sutopi ca kassaci. Uppātā supinā mayhaṁ, lakkhaṇā suppakāsitā; Paṭṭho bhūmantalikkhamhi, nakkhattapadakovido. Sohaṁ buddhassa sutvāna, tattha cittaṁ pasādayiṁ; Tiṭṭhanto vā nisinno vā, sarāmi niccakālikaṁ.