Abhibhonti na tassābhā, candasūrā satārakā; Samantā yojanasate, padīpopi na pajjali. Tena kālena ye keci, thūpaṁ pūjenti mānusā; Na te thūpamāruhanti, ambare ukkhipanti te. Devehi ṭhapito yakkho, abhisammatanāmako; Dhajaṁ vā pupphadāmaṁ vā, abhiropeti uttari. Na te passanti taṁ yakkhaṁ, dāmaṁ passanti gacchato; Evaṁ passitvā gacchantā, sabbe gacchanti suggatiṁ. Viruddhā ye pāvacane, pasannā ye ca sāsane; Pāṭiheraṁ daṭṭhukāmā, thūpaṁ pūjenti mānusā. Nagare haṁsavatiyā, ahosiṁ bhatako tadā; Āmoditaṁ janaṁ disvā, evaṁ cintesahaṁ tadā. ‘Uḷāro bhagavā heso, yassa dhātudharedisaṁ; Imā ca janatā tuṭṭhā, kāraṁ kubbaṁ na tappare. Ahampi kāraṁ kassāmi, lokanāthassa tādino; Tassa dhammesu dāyādo, bhavissāmi anāgate’. Sudhotaṁ rajakenāhaṁ, uttareyyapaṭaṁ mama; Veḷagge ālaggetvāna, dhajaṁ ukkhipimambare. Abhisammatako gayha, ambarehāsi me dhajaṁ; Vāteritaṁ dhajaṁ disvā, bhiyyo hāsaṁ janesahaṁ.