“Nagare dhaññavatiyā, ahosiṁ brāhmaṇo tadā; Lakkhaṇe itihāse ca, sanighaṇḍusakeṭubhe. Padako veyyākaraṇo, nimittakovido ahaṁ; Mante ca sisse vācesiṁ, tiṇṇaṁ vedāna pāragū. Pañca uppalahatthāni, piṭṭhiyaṁ ṭhapitāni me; Āhutiṁ yiṭṭhukāmohaṁ, pitumātusamāgame. Tadā vipassī bhagavā, bhikkhusaṅghapurakkhato; Obhāsento disā sabbā, āgacchati narāsabho. Āsanaṁ paññapetvāna, nimantetvā mahāmuniṁ; Santharitvāna taṁ pupphaṁ, abhinesiṁ sakaṁ gharaṁ. Yaṁ me atthi sake gehe, āmisaṁ paccupaṭṭhitaṁ; Tāhaṁ buddhassa pādāsiṁ, pasanno sehi pāṇibhi. Bhuttāviṁ kālamaññāya, pupphahatthamadāsahaṁ; Anumoditvāna sabbaññū, pakkāmi uttarāmukho. Ekanavutito kappe, yaṁ pupphamadadiṁ tadā; Duggatiṁ nābhijānāmi, pupphadānassidaṁ phalaṁ. Anantaraṁ ito kappe, rājāhuṁ varadassano; Sattaratanasampanno, cakkavattī mahabbalo.