“Yadā devo devakāyā, cavate āyusaṅkhayā; Tayo saddā niccharanti, devānaṁ anumodataṁ. ‘Ito bho sugatiṁ gaccha, manussānaṁ sahabyataṁ; Manussabhūto saddhamme, labha saddhaṁ anuttaraṁ. Sā te saddhā niviṭṭhāssa, mūlajātā patiṭṭhitā; Yāvajīvaṁ asaṁhīrā, saddhamme suppavedite. Kāyena kusalaṁ katvā, vācāya kusalaṁ bahuṁ; Manasā kusalaṁ katvā, abyāpajjaṁ nirūpadhiṁ. Tato opadhikaṁ puññaṁ, katvā dānena taṁ bahuṁ; Aññepi macce saddhamme, brahmacariye nivesaya’. Imāya anukampāya, devā devaṁ yadā vidū; Cavantaṁ anumodanti, ehi deva punappunaṁ. Saṁvego me tadā āsi, devasaṅghe samāgate; Kaṁ su nāma ahaṁ yoniṁ, gamissāmi ito cuto. Mama saṁvegamaññāya, samaṇo bhāvitindriyo; Mamuddharitukāmo so, āgacchi mama santikaṁ. Sumano nāma nāmena, padumuttarasāvako; Atthadhammānusāsitvā, saṁvejesi mamaṁ tadā.