Nāhaṁ kopemi ājīvaṁ, cajamānopi jīvitaṁ; Ārādhemi sakaṁ cittaṁ, vivajjemi anesanaṁ. Rāgūpasaṁhitaṁ cittaṁ, yadā uppajjate mama; Sayaṁva paccavekkhāmi, ekaggo taṁ damemahaṁ. ‘Rajjase rajjanīye ca, dussanīye ca dussase; Muyhase mohanīye ca, nikkhamassu vanā tuvaṁ. Visuddhānaṁ ayaṁ vāso, nimmalānaṁ tapassinaṁ; Mā kho visuddhaṁ dūsesi, nikkhamassu vanā tuvaṁ. Agāriko bhavitvāna, yadā puttaṁ labhissasi; Ubhopi mā virādhesi, nikkhamassu vanā tuvaṁ. Chavālātaṁ yathā kaṭṭhaṁ, na kvaci kiccakārakaṁ; Neva gāme araññe vā, na hi taṁ kaṭṭhasammataṁ. Chavālātūpamo tvaṁsi, na gihī nāpi saññato; Ubhato muttako ajja, nikkhamassu vanā tuvaṁ. Siyā nu kho tava etaṁ, ko pajānāti te idaṁ; Saddhādhuraṁ vahisi me, kosajjabahulāya ca. Jigucchissanti taṁ viññū, asuciṁ nāgariko yathā; Ākaḍḍhitvāna isayo, codayissanti taṁ sadā. Taṁ viññū pavadissanti, samatikkantasāsanaṁ; Saṁvāsaṁ alabhanto hi, kathaṁ jīvihisi tuvaṁ.