(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๓๖] ท่านผู้เจริญ ดิฉันเกิดเป็นเปรตในยมโลก

ได้รับความลำบาก เพราะทำกรรมชั่วไว้

จึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

[๓๗] เวลาเช้า คลอดลูก ๗ คน เวลาเย็นอีก ๗ คน

แล้วกินลูกเหล่านั้นทั้งหมด

แต่ก็ยังไม่อาจบรรเทาความหิวของดิฉันได้

[๓๘] หัวใจของดิฉันถูกความหิวแผดเผาสุมอยู่

ดิฉันเป็นดังถูกไฟเผาในที่อันร้อนยิ่ง

ไม่ได้ประสบความเย็นเลย

(พระเถระถามว่า)

[๓๙] เมื่อก่อนเธอได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไรเธอจึงต้องกินเนื้อลูก

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๔๐] เมื่อก่อนดิฉันมีลูก ๒ คน ลูก ๒ คนนั้นกำลังหนุ่มแน่น

ดิฉันนั้นประกอบด้วยกำลังคือลูก๑ จึงดูหมิ่นสามีของตน

[๔๑] ภายหลังสามีโกรธดิฉัน จึงได้หาภรรยามาอีก

และภรรยาใหม่นั้นตั้งครรภ์ ดิฉันได้คิดร้ายต่อนาง

[๔๒] มีใจประทุษร้ายได้ทำให้นางแท้ง

ภรรยาใหม่นั้นตั้งครรภ์ ๓ เดือนเท่านั้น ก็ตกเลือด

[๔๓] ครั้งนั้น มารดาของนางโกรธแล้ว

เชิญพวกญาติของดิฉันมาประชุมซักถาม

ให้ดิฉันสาบาน และขู่เข็ญดิฉันให้กลัว