ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๖ · หน้า ๕๑ · ข้อ 316 317 318 319 320
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

๔. ลตาวิมาน

ว่าด้วยวิมานที่เกิดขึ้นแก่เทพธิดาชื่อลดา

{๓๒}[๓๑๖] ลดาเทพธิดา สัชชาเทพธิดา ปวราเทพธิดา

อัจฉิมุดีเทพธิดาและสุดาเทพธิดา

ผู้มีความรุ่งเรือง เป็นธิดาของท้าวเวสสวัณมหาราช

ต่างเป็นนางบาทปริจาริกาของท้าวสักกเทวราช

ผู้ทรงคุณอันประเสริฐ ทรงสิริ งดงามอยู่ด้วยคุณธรรม

[๓๑๗] เทพธิดา ๕ นางตามที่กล่าวมานี้ได้พากันไปสรงสนานยังแม่น้ำ

มีกระแสน้ำเย็น ดารดาษด้วยดอกอุบลเป็นที่ปลอดภัย

ซึ่งอยู่ในป่าหิมพานต์นี้ ครั้นสรงสนาน ณ ที่นั้นแล้ว

เทพธิดาเหล่านั้นพากันร่าเริง ฟ้อนรำ ขับร้อง

สุดาเทพธิดาได้พูดกับลดาเทพธิดาว่า

[๓๑๘] ข้าแต่พี่ผู้ทัดทรงพวงอุบล มีมาลัยแก้วประดับเทริด

มีผิวพรรณเปล่งปลั่งดั่งทองคำ มีนัยน์ตาสีน้ำตาล

มีผิวพรรณงดงาม ประดุจท้องฟ้า ไร้เมฆหมอก มีอายุยืน

ดิฉันขอถามพี่ เพราะบุญอะไรทำให้พี่ได้บริวารยศและเกียรติยศ

[๓๑๙] เพราะทำบุญอะไรไว้ พี่จึงเป็นที่โปรดปรานของสามี

มีโฉมงามเลิศกว่าใคร ทั้งฉลาดเป็นเลิศ

ในการฟ้อนรำ ขับร้อง และบรรเลงดนตรี

พี่เทพบุตรและเทพธิดาถามอยู่เสมอ ๆ

ขอโปรดได้บอกพวกเราด้วยเถิด

(ลดาเทพธิดาตอบว่า)

[๓๒๐] เมื่อพี่เกิดเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษยโลก

เป็นสะใภ้ในตระกูลมั่งคั่งตระกูลหนึ่ง

มีนิสัยไม่มักโกรธ ปฏิบัติตามคำสั่งของสามีเสมอ