(เจ้าอัมพสักขรลิจฉวีตรัสว่า)

[๕๖๕] พระคุณเจ้าผู้เจริญ โยมเบียดเบียนสมณะและพราหมณ์ทั้งหลาย

โยมขอรับผิดตามที่ท่านพูด

แต่โยมมีความประสงค์จะล้อเล่น ไม่ได้คิดประทุษร้าย

กรรมชั่วแม้นั้นโยมกระทำแล้วจริง

[๕๖๖] เด็กหนุ่มเปลือยกาย มีโภคะเพียงเล็กน้อย

ได้สร้างบาปกรรมด้วยการล้อเล่น จึงต้องเสวยทุกข์

ก็เปรตนั้นจะมีทุกข์อะไรเล่า

ที่เป็นทุกข์ยิ่งกว่าความเปลือยกายนั้น

[๕๖๗] พระคุณเจ้าผู้เจริญ โยมเห็นสิ่งอันน่าสังเวช

และผลอันเป็นมลทินนั้นแล้ว

จึงถวายทานแม้เพราะเหตุนั้นเป็นปัจจัย

นิมนต์พระคุณเจ้ารับผ้าทั้ง ๘ คู่เถิด

ทักษิณา๑ นี้จงสำเร็จแก่เปรต

(พระเถระถวายพระพรว่า)

[๕๖๘] เพราะบัณฑิตทั้งหลายมีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นต้น

สรรเสริญการให้ทานไว้โดยมากแท้

และเมื่อมหาบพิตรทรงถวายทาน ขอให้ทานอย่าหมดเปลืองไป

อาตมภาพรับผ้าของมหาบพิตรทั้ง ๘ คู่

ขอทักษิณาทานเหล่านี้จงสำเร็จแก่เปรต

[๕๖๙] ลำดับนั้น เจ้าลิจฉวีนั้น ทรงบ้วนพระโอษฐ์

ทรงถวายผ้า ๘ คู่แด่พระเถระ พระเถระรับผ้า ๘ คู่นั้นแล้ว

และเจ้าลิจฉวีนั้นก็ทอดพระเนตรเห็นเปรตนุ่งห่มผ้าเรียบร้อย