[๔๓๑] ดิฉันเลี้ยงดูท่านด้วยข้าวน้ำ ของควรเคี้ยว

และสิ่งของที่จัดไว้ในเรือนนั้นให้อิ่มหนำสำราญ

จึงเรียนท่านว่า ดิฉันประสงค์จะบวช เจ้าค่ะ

[๔๓๒] ลำดับนั้น บิดาพูดกับดิฉันว่า

ลูกเอ๋ย ลูกจงประพฤติธรรมในเรือนนี้ก็แล้วกัน

จงเลี้ยงดูสมณะและพราหมณ์ทั้งหลาย

ให้อิ่มหนำด้วยข้าวและน้ำเถิด

[๔๓๓] ขณะนั้น ดิฉันร้องไห้ประนมมือพูดกับบิดาว่า

ความจริง ลูกทำบาปมามากแล้ว

ลูกจักชำระกรรมนั้นให้เสร็จสิ้นกันเสียที

[๔๓๔] ครั้งนั้น บิดาจึงให้พรดิฉันว่า

ขอให้ลูกบรรลุอรหัตตมรรค อรหัตตผลอันเลิศ

และจงได้นิพพานที่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดกว่าเทวดาและมนุษย์

ทรงกระทำให้แจ้งเถิด

[๔๓๕] ดิฉันกราบลามารดาบิดาและหมู่ญาติทุกคน

บวชได้ ๗ วัน ก็ได้บรรลุวิชชา ๓

[๔๓๖] รู้ระลึกชาติได้ ๗ ชาติ จักบอกกรรมที่มีผลวิบากแก่แม่เจ้า

ขอแม่เจ้าโปรดสำรวมใจฟังวิบากกรรมนั้นเถิด

[๔๓๗] ชาติก่อน ดิฉันเป็นช่างทองในเมืองเอรกกัจฉะ

มีทรัพย์มาก มัวเมาในวัยหนุ่ม ได้เป็นชู้กับภรรยาผู้อื่น

[๔๓๘] ดิฉันนั้นตายจากชาตินั้นแล้ว

ต้องไปหมกไหม้อยู่ในนรกเป็นเวลานาน ถูกไฟนรกเผาแล้ว

ครั้นพ้นจากนรกนั้นแล้ว ก็เกิดในท้องนางลิง

[๔๓๙] พอเกิดได้ ๗ วัน วานรใหญ่ จ่าฝูง ก็กัดอวัยวะสืบพันธุ์