(พราหมณ์เมื่อจะถามต่อไป จึงกล่าวว่า)

[๑๙๖] เจ้าเป็นเทวดาหรือคนธรรพ์ หรือเป็นท้าวสักกปุรินททะ๑

เจ้าเป็นใคร หรือเป็นบุตรของใคร

เราจะรู้จักเจ้าได้อย่างไร

(มาณพเปิดเผยตนแก่พราหมณ์นั้นว่า)

[๑๙๗] ท่านเองเผาบุตรที่ป่าช้าแล้ว

คร่ำครวญร้องไห้ถึงบุตรคนใด

บุตรคนนั้นคือข้าพเจ้าซึ่งทำกุศลกรรมแล้ว

ถึงความเป็นสหายของทวยเทพชั้นดาวดึงส์

(พราหมณ์ถามว่า)

[๑๙๘] เมื่อเจ้าให้ทานน้อยหรือมากในเรือนของตน

หรือรักษาอุโบสถกรรมเช่นนั้น ข้าพเจ้ามิได้เห็น

เพราะทำกรรมอะไรไว้เจ้าจึงไปเทวโลกได้

(มาณพตอบว่า)

[๑๙๙] ข้าพเจ้าป่วยเป็นไข้ ได้รับทุกข์

มีกายกระสับกระส่ายอยู่ในที่อยู่ของตน

ได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสดังธุลี

ทรงข้ามพ้นความสงสัย เสด็จไปดีแล้ว มีพระปัญญาไม่ต่ำทราม