วีสตินิบาต: พระมาลุงกยปุตตเถระ ว่าด้วยอายตนะ ๖

[๘๐๕] เวทนาต่าง ๆ ซึ่งมีธรรมารมณ์เป็นเหตุ ย่อมเจริญแก่เขา

อภิชฌา และวิหิงสา ย่อมเบียดเบียนจิตของเขา

ไม่กำหนัดยินดีในรูป มีจิตคลายความกำหนัด

รู้แจ้งรูปารมณ์นั้น และไม่ติดรูปารมณ์นั้นอยู่

หรือแม้เสวยเวทนาโดยที่กิเลสมีอภิชฌาเป็นต้น เป็นไปไม่ได้

กิเลสวัฏย่อมสิ้นไป ย่อมก่อรากขึ้นไม่ได้ฉันใด

เมื่อไม่ก่อวัฏฏทุกข์อย่างนี้ ท่านกล่าวว่าอยู่ใกล้นิพพาน

รู้แจ้งสัททารมณ์นั้น และไม่ติดสัททารมณ์นั้นอยู่

[๘๐๙] เมื่อพระโยคีนั้น ฟังเสียง หรือแม้เสวยเวทนา

โดยที่กิเลสมีอภิชฌาเป็นต้น เป็นไปไม่ได้

กิเลสวัฏ ย่อมสิ้นไป ย่อมก่อรากขึ้นไม่ได้

ท่านมีสติประพฤติอยู่อย่างนี้ เมื่อไม่ก่อวัฏฏทุกข์อย่างนี้

ไม่กำหนัดยินดีในกลิ่น มีจิตคลายความกำหนัด

แบบตัวอักษร