[๖๐๕] ยังมีพระราชาผู้ทรงยศพระนามว่า ปายาสิ

ได้เกิดร่วมกับหมู่ภุมเทวดา

มีบริวารยศบันเทิงอยู่ในวิมานของตน

เป็นเทวดาแต่ได้มาสนทนากับพวกมนุษย์

(เสรีสกเทพบุตรถามพวกพ่อค้าด้วยคาถาว่า)

[๖๐๖] มนุษย์ทั้งหลายผู้กลัวทางคดเคี้ยว

มีใจหวาดหวั่นอยู่ในที่น่าระแวงว่ามีภัย ในป่า ในถิ่นของอมนุษย์

ในทางกันดาร ซึ่งมีน้ำมีอาหารไม่เพียงพอ

เดินไปได้แสนยาก ท่ามกลางทะเลทราย

[๖๐๗] ในทางทะเลทรายนี้ ไม่มีผลไม้ ไม่มีเผือกมัน ไม่มีเชื้อไฟ

ในทางทะเลทรายนี้ จักหาอาหารได้แต่ที่ไหน

นอกจากฝุ่นและทรายที่แดดแผดเผาทั้งร้อน ทั้งทารุณ

[๖๐๘] ที่นี้เป็นที่ดอน ร้อนดังแผ่นเหล็กเผาไฟ

หาความสบายมิได้ เทียบเท่านรก

สถานที่นี้เป็นที่อยู่ดั้งเดิมของพวกหยาบช้ามีปีศาจเป็นต้น

เป็นภูมิประเทศเหมือนถูกสาปไว้

[๖๐๙] อนึ่ง พวกท่านหวังอะไร

เพราะเหตุไรจึงไม่พิจารณาให้ถี่ถ้วน

ตามกันเข้ามายังประเทศถิ่นนี้พร้อมกัน

เพราะความโลภ ความกลัว หรือเพราะความหลง

(พวกพ่อค้าตอบว่า)

[๖๑๐] พวกข้าพเจ้านั้นเป็นพ่อค้าเกวียนอยู่ในแคว้นมคธและแคว้นอังคะ

ต้องการทรัพย์ หวังกำไร

จึงบรรทุกสินค้ามามาก