[๕๖๐] จึงเสด็จเข้าไปหาแล้วตรัสถามสมณะนั้น

ถึงความเป็นผู้มีอาพาธน้อย ความอยู่สำราญ

แล้วได้ตรัสกับสมณะนั้นว่า

พระคุณเจ้าผู้เจริญ โยมเป็นกษัตริย์ลิจฉวี ในเมืองไพสาลี

ชนทั้งหลายรู้จักโยมว่า เจ้าอัมพสักขรลิจฉวี

[๕๖๑] พระคุณเจ้าผู้เจริญ ขอพระคุณเจ้าจงรับผ้า ๘ คู่นี้ของโยม

โยมถวายพระคุณเจ้า

โยมมาในที่นี้เพราะต้องการความสบายใจที่โยมจะพึงสบายใจ

(พระเถระทูลถามว่า)

[๕๖๒] สมณพราหมณ์ทั้งหลายพากันละเว้นราชนิเวศน์

ของมหาบพิตรเสียห่างไกล

เพราะในพระราชนิเวศน์ของพระองค์ บาตรก็แตก

และแม้ผ้าสังฆาฏิก็ยังถูกฉีกทำลาย

[๕๖๓] ครั้นต่อมา สมณะอีกพวกหนึ่งถูกมัดเท้าจับห้อยหัวลง

สมณะทั้งหลายได้รับการเบียดเบียน

ที่มหาบพิตรทรงกระทำกับบรรพชิตเช่นนั้น

[๕๖๔] มหาบพิตรไม่เคยพระราชทาน

แม้แต่น้ำมันสักหยดหนึ่งด้วยยอดหญ้า

ไม่ตรัสบอกทางให้คนหลงทาง

ชิงเอาไม้เท้าของคนตาบอดเสียเอง

เป็นคนตระหนี่ ไม่สำรวมเช่นนี้

เมื่อเป็นเช่นนี้ เพราะเหตุไร

หรือเพราะทรงเห็นอะไร