[๑๐๐๑] เราไม่อยากตาย ไม่อยากเป็นอยู่

แต่เรามีสติสัมปชัญญะอยู่เฉพาะหน้า จักละกายนี้

[๑๐๐๒] เราไม่อยากตาย ไม่อยากเป็นอยู่

แต่เราคอยเวลาอันควร

เหมือนลูกจ้างทำการงานคอยค่าจ้าง

(และเมื่อจะแสดงธรรมแก่ผู้อื่น จึงได้กล่าวไว้อีก ๒ ภาษิตว่า)

[๑๐๐๓] ความตายนี้มีแน่นอนใน ๒ คราว

คือ คราวแก่และคราวหนุ่มจะไม่ตาย ไม่มี

เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ อย่าพินาศเลย

ขณะอย่าได้ล่วงเลยท่านทั้งหลายไปเสีย

[๑๐๐๔] เมืองชายแดนได้รับการคุ้มครองทั้งภายในและภายนอก ฉันใด

ท่านทั้งหลายโปรดคุ้มครองตนให้ได้ ฉันนั้น

ขณะอย่าได้ล่วงเลยท่านทั้งหลายไปเสีย

เพราะเหล่าชนที่ปล่อยให้ขณะล่วงเลยไป

ย่อมแออัดกันในนรก เศร้าโศกอยู่

(พระสารีบุตรเถระ พบท่านพระมหาโกฏฐิตะเมื่อจะประกาศเกียรติคุณของท่าน จึงได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๐๐๕] ภิกษุผู้สงบ งดเว้นจากการทำชั่ว

พูดด้วยปัญญา ไม่ฟุ้งซ่าน

ย่อมกำจัดบาปธรรมทั้งหลายได้

เหมือนกับลมพัดใบไม้ให้ร่วงหล่น

[๑๐๐๖] ภิกษุผู้สงบระงับ งดเว้นจากการทำความชั่ว

มักพูดด้วยปัญญา ไม่ฟุ้งซ่าน

ย่อมกำจัดบาปธรรมได้แล้ว