[๓๔๖] เวมานิกเปรตนั้นจับแขนหญิงนั้น

นำกลับไปส่งยังบ้านที่นางเกิดและเจริญวัย

แล้วพูดกับหญิงนั้นซึ่งกลายเป็นหญิงแก่มีกำลังน้อยที่สุดว่า

เธอจงบอกชนแม้อื่นในที่นี้ว่า

ท่านทั้งหลายจงทำบุญจะได้รับความสุข

[๓๔๗] มนุษย์ทั้งหลายย่อมเดือดร้อนเหมือนเปรตทั้งหลายที่เราเห็นแล้ว

เดือดร้อนอยู่เพราะไม่ได้ทำกรรมดีไว้

ก็หมู่สัตว์คือเทวดาและมนุษย์ทำกรรมมีสุขเป็นวิบากแล้ว

เป็นผู้ดำรงอยู่ในความสุข

สุตตเปตวัตถุที่ ๑๑ จบ

๑๒. กัณณมุณฑเปติวัตถุ

เรื่องนางเปรตผู้ถูกสุนัขกัณณมุณฑกัดกินเนื้อ

(พระเจ้าพาราณสีตรัสถามนางเวมานิกเปรตว่า)

{๑๐๙}[๓๔๘] สระโบกขรณีมีน้ำใสเย็น มีบันไดทองคำ

มีพื้นดาดด้วยทรายทองคำ

ในสระโบกขรณีนั้นมีต้นไม้สวยงาม มีกลิ่นหอมยวนใจ

[๓๔๙] ดาดดื่นไปด้วยหมู่ไม้นานาพันธุ์

ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมต่าง ๆ

ดารดาษไปด้วยบัวนานาชนิด รายล้อมไปด้วยบัวขาว

[๓๕๐] มีกลิ่นหอมเจริญใจ

ยามต้องลมรำเพยพัดก็โชยกลิ่นหอมระรื่นฟุ้งขจรไป

ระงมไปด้วยเสียงหงส์และนกกะเรียน

นกจักรพาก๑มาส่งเสียงร้องไพเราะจับใจ