ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๖ · หน้า ๕๑๔ · ข้อ 1068 1069 1070 1071 1072 1073 1074 1075
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

[๑๐๖๘] ภูเขาเหล่านั้นที่ฝนตกรดใหม่ ๆ มีพื้นน่ารื่นรมย์

ทั้งเหล่าฤๅษีก็อาศัยอยู่ เซ็งแซ่ด้วยเสียงนกยูงร้อง

ย่อมทำเราให้รื่นรมย์ใจ

[๑๐๖๙] สถานที่เช่นนั้นเหมาะแก่เราผู้มีใจเด็ดเดี่ยวมุ่งเข้าฌาน

เหมาะแก่เราผู้เป็นภิกษุมีใจเด็ดเดี่ยว มุ่งประโยชน์

[๑๐๗๐] เหมาะแก่เราผู้เป็นภิกษุ มีใจเด็ดเดี่ยว มุ่งความผาสุก

เหมาะแก่เรา ผู้คงที่ มีใจเด็ดเดี่ยว มั่นคง

[๑๐๗๑] ภูเขาเหล่านั้นมีสีเสมอด้วยดอกผักตบ

คล้ายกับว่าหมู่เมฆบนท้องฟ้าปกคลุม

คลาคล่ำไปด้วยฝูงนกนานาชนิด ย่อมทำเราให้รื่นรมย์ใจ

[๑๐๗๒] ภูเขาเหล่านั้นไม่มีหมู่คนพลุกพล่าน

มีแต่หมู่เนื้ออาศัยอยู่

คลาคล่ำไปด้วยฝูงนกนานาชนิด

ย่อมทำเราให้รื่นรมย์ใจ

[๑๐๗๓] ภูเขาหินอันกว้างใหญ่ไพศาลมีน้ำไหลใสสะอาด

มีฝูงค่างและฝูงเนื้อฟานคลาคล่ำ

ดารดาษไปด้วยน้ำและสาหร่าย ย่อมทำเราให้รื่นรมย์ใจยิ่งนัก

[๑๐๗๔] ความยินดีด้วยดนตรีมีเครื่อง ๕ เช่นนั้น

ย่อมไม่มีแก่เราผู้มีจิตตั้งมั่น

พิจารณาเห็นธรรมโดยชอบ

[๑๐๗๕] ภิกษุไม่ควรทำงานก่อสร้างให้มาก

พึงเว้นห่างหมู่ชน ไม่พึงขวนขวายเพื่อลาภผล

ภิกษุผู้ปฏิบัติเช่นนั้นเป็นผู้ขวนขวาย

ในลาภผลและติดในรสอาหาร