[๓๙๘] พระสุภาเถรีมีดวงตางามและมีใจไม่ข้องไม่ติดในดวงตานั้น

ก็ควักดวงตาออกจากเบ้าตา

ส่งมอบให้ชายเจ้าชู้ผู้นั้นทันที

พร้อมกับกล่าวว่า

เชิญนำดวงตานั้นไปเถิด

เพราะเรามอบให้ท่านแล้ว

[๓๙๙] ทันใดนั้นเอง ความกำหนัดในดวงตานั้น

ของนักเลงเจ้าชู้นั้นก็หายไป

และเขาขอขมาพระเถรีนั้นด้วยคำว่า

ข้าแต่แม่นางผู้ประพฤติพรหมจรรย์

ขอความสวัสดีพึงมีแก่แม่นางเถิด

ความประพฤติอนาจารเช่นนี้จักไม่มีต่อไปอีกละ

(พระสุภาชีวกัมพวนิกาเถรีกล่าวว่า)

[๔๐๐] ท่านกระทบกระทั่งคนเช่นดิฉันนี้

ก็เหมือนกอดกองไฟที่ลุกโชน

เหมือนจับงูมีพิษร้าย

ท่านขอโทษดิฉัน พึงมีความสวัสดีได้บ้าง

[๔๐๑] ภิกษุณีนั้นพ้นจากนักเลงเจ้าชู้นั้นแล้ว

ได้ไปยังสำนักพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ

ได้ชมบุญลักษณะอันประเสริฐ

จักษุก็กลับเป็นปกติเหมือนอย่างเดิม