(พระเถระปรารภการปรินิพพานของพระสารีบุตรเถระจึงกล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๑๖๗] เวลานั้นก็เกิดเหตุน่าสะพรึงกลัว ขนพองสยองเกล้า

เมื่อพระสารีบุตรผู้เพียบพร้อมด้วยอาการทุกอย่างนิพพานแล้ว

[๑๑๖๘] สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ

มีสภาวะเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็นธรรมดา เกิดขึ้นแล้วก็ดับไป

ความสงบระงับไปแห่งสังขารเหล่านั้นได้โดยสิ้นเชิง เป็นความสุข

[๑๑๖๙] ท่านผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลายที่พิจารณาเห็นเบญจขันธ์

โดยเป็นสภาวะแปรปรวน และโดยมิใช่ตัวตน

ย่อมรู้แจ้งได้อย่างสุขุมลุ่มลึก

เหมือนนายขมังธนูใช้ลูกศรยิงปลายขนเนื้อทราย

[๑๑๗๐] อนึ่ง ท่านผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลายที่พิจารณา

เห็นสังขารทั้งหลาย โดยเป็นสภาวะแปรปรวน

และโดยมิใช่ตัวตน รู้แจ้งได้อย่างละเอียด

เหมือนนายขมังธนูใช้ลูกศรยิงปลายขนทราย

[๑๑๗๑] ภิกษุผู้มีสติพยายามละกามราคะ

เหมือนคนพยายามใช้ศัสตราตัดเครื่องประหารที่ชื่อโอมัฏฐะ

และเหมือนคนถูกไฟไหม้ศีรษะรีบดับไฟนั้นเสีย

[๑๑๗๒] ภิกษุผู้มีสติพยายามละภวราคะ๑

เหมือนคนพยายามใช้ศัสตราตัดเครื่องประหารที่ชื่อว่าโอมัฏฐะ

และเหมือนคนถูกไฟไหม้ศีรษะรีบดับไฟนั้น

[๑๑๗๓] เราอันพระผู้มีพระภาคผู้อบรมพระองค์เอง

ทรงไว้ซึ่งพระวรกายมีในภพสุดท้าย ทรงเตือนแล้ว

ได้ทำปราสาทของนางวิสาขามิคารมารดาให้ไหวด้วยปลายนิ้วเท้า