(เทพบุตรตอบว่า)

[๖๓๕] พ่อทั้งหลาย กลิ่นทิพย์เหล่านี้

โชยกลิ่นหอมระรื่นจากป่าไม้ซึก

หอมตลบอบอวลทั่ววิมานนี้

กำจัดความมืดได้ทั้งกลางวันและกลางคืน

[๖๓๖] ล่วงไป ๑๐๐ ปี เปลือกฝักไม้ซึกเหล่านี้

แต่ละฝักก็จะแตกออก

เป็นที่รู้กันว่า ๑๐๐ ปีของมนุษย์ล่วงไปแล้ว

ตั้งแต่ข้าพเจ้าเกิดในหมู่เทวดานี้

[๖๓๗] พ่อทั้งหลาย ข้าพเจ้ารู้เห็นแล้วว่า

ข้าพเจ้าจักดำรงอยู่ในวิมานนี้อีก ๕๐๐ ปีทิพย์

แล้วจึงจุติ เพราะสิ้นบุญ สิ้นอายุ

ข้าพเจ้าจึงซบเซา เพราะความโศกนั้นนั่นเอง

(พวกพ่อค้ากล่าวว่า)

[๖๓๘] ผู้ที่ได้วิมานซึ่งหาที่เปรียบมิได้เป็นเวลานานเช่นนั้น

จะพึงเศร้าโศกไปทำไมเล่า

แต่พวกผู้มีบุญน้อยเข้าอยู่วิมานชั่วเวลาสั้นนั้นแหละ

ควรเศร้าโศกแท้

(เทพบุตรกล่าวว่า)

[๖๓๙] พ่อทั้งหลาย ข้อที่ท่านทั้งหลายกล่าววาจาที่น่ารักกับข้าพเจ้า

นั่นเป็นการกล่าวตักเตือนอันสมควรแก่ข้าพเจ้า

ส่วนข้าพเจ้าจะตามคุ้มครองท่านทั้งหลาย

เชิญท่านทั้งหลายไปยังที่