พระสุตตันตปิฎก

ขุททกนิกาย เถรคาถา

ขอนอบน้อมพระผู้มีพระภาคออรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

นิทานคาถา

{๑๓๗} เชิญท่านทั้งหลายสดับคาถาซึ่งนำเข้าไปหาประโยชน์

ของท่านผู้อบรมตนได้ ผู้เป็นเช่นราชสีห์แยกเขี้ยว

ร้องคำรามอยู่ที่ซอกเขา

ท่านมีชื่อ วงศ์ตระกูล มีธรรมเป็นเครื่องอยู่

และมีจิตอันน้อมไปในธรรมตามที่ปรากฏ

เป็นผู้มีปัญญา อยู่อย่างไม่เกียจคร้าน

เห็นแจ่มแจ้ง บรรลุนิพพานแล้วในเสนาสนะอันสงัดนั้น ๆ

เมื่อเล็งเห็นผลอันเลิศแห่งหน้าที่ที่ได้ทำเสร็จแล้ว

จึงได้กล่าวข้อความนี้ไว้

๑. เอกกนิบาต

๑. ปฐมวรรค

หมวดที่ ๑

๑. สุภูติเถรคาถา

ภาษิตของพระสุภูติเถระ

ทราบว่า ท่านพระสุภูติเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๑๓๘}[๑] ฝนเอ๋ย กุฎีของเราสบาย มุงบังมิดชิดดี

จงตกตามสบายเถิด จิตเราหลุดพ้น ตั้งมั่นดีแล้ว