[๕๗๐] (เจ้าลิจฉวีนั้น)ได้ทอดพระเนตรเห็นเปรตนั้น

ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์แดง มีรูปงาม ประดับประดา

นุ่งผ้าอย่างดี ขี่ม้าอาชาไนย มีบริวารห้อมล้อม มีเทวฤทธิ์มาก

[๕๗๑] พระองค์ทรงเห็นเช่นนั้นแล้ว ทรงปลื้มพระหฤทัย เบิกบาน

มีพระหฤทัยร่าเริง งามสง่า

ได้ทรงเห็นกรรมและผลกรรมมากอย่างแจ้งประจักษ์ด้วยพระองค์เอง

[๕๗๒] จึงเสด็จเข้าไปหาเปรตนั้นแล้วรับสั่งกับเปรตนั้นว่า

เราจักให้ทานแก่สมณพราหมณ์ทั้งหลาย

สิ่งไร ๆ ที่เราไม่ควรให้ไม่มีเลย

และท่านมีอุปการะแก่เรามาก

(เปรตนั้นกราบทูลว่า)

[๕๗๓] ข้าแต่เจ้าลิจฉวี พระองค์ได้พระราชทานสิ่งของอย่างหนึ่ง

แก่ข้าพระองค์ ทานนั่นมิได้ไร้ผล

ข้าพระองค์นั้นซึ่งเป็นอมนุษย์

จักเป็นพยานร่วมกับพระองค์ผู้เป็นมนุษย์

(พระราชาตรัสว่า)

[๕๗๔] ท่านเป็นตัวอย่าง เป็นพวกพ้อง เป็นที่ยึดเหนี่ยว

เป็นมิตรและเป็นเทพของเรา

เราขอไหว้ อ้อนวอนท่าน ต้องการจะพบท่านอีก

(เปรตกราบทูลว่า)

[๕๗๕] ถ้าพระองค์จักเป็นผู้ไม่มีศรัทธา

ยังกระด้างกระเดื่อง มีจิตดำเนินไปผิด๑

ขอเดชะเจ้าลิจฉวี พระองค์จักไม่ได้เห็นข้าพระองค์

และข้าพระองค์เห็นพระองค์แล้วก็จักไม่เจรจาด้วย