ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๖ · หน้า ๔๙๒ · ข้อ 927 928 929 930 931 932
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

[๙๒๗] เพราะเหตุนั้น ภิกษุแต่ปางก่อนเหล่านั้น

มีความประพฤติทางกายและทางวาจา

การบริโภคปัจจัยการส้องเสพโคจร

และมีอิริยาบถละมุนละไม น่าเลื่อมใส

เหมือนสายน้ำมันที่ไหลออกจากภาชนะไม่ขาดสาย

[๙๒๘] บัดนี้ ท่านเหล่านั้น สิ้นอาสวะหมดแล้ว

มักเจริญฌานเป็นอันมาก

ประกอบด้วยประโยชน์มาก

เป็นพระเถระ นิพพานแล้ว

เดี๋ยวนี้ท่านเช่นนั้นยังเหลืออยู่จำนวนน้อย

[๙๒๙] เพราะกุศลธรรมและปัญญาสิ้นไป

คำสอนของพระชินเจ้าซึ่งประกอบด้วยสภาวะอันประเสริฐ

ทุกอย่างก็เลือนหายไป

[๙๓๐] เวลาที่บาปธรรมและกิเลสกำลังเฟื่องฟู

ส่วนเหล่าภิกษุที่มุ่งมั่นเพื่อความสงบสงัด

ชื่อว่าเป็นผู้มีพระสัทธรรมที่เหลือเป็นข้อปฏิบัติ

[๙๓๑] กิเลสเหล่านั้นเฟื่องฟูอยู่

ก็ย่อมครอบงำชนผู้โง่เขลาเป็นจำนวนมาก

เหมือนจะเยาะเย้ยเล่นกับเหล่าชนผู้โง่เขลา

ดุจปีศาจเข้าสิงผู้คนทำให้บ้า

แล้วเล่นกับพวกเขาที่บ้าแล้ว

[๙๓๒] คนที่ยังโง่เขลาเหล่านั้น ถูกกิเลสครอบงำ

จึงพล่านไปในวัตถุเป็นที่ตั้งแห่งกิเลส

ตามส่วนแห่งอารมณ์นั้น ๆ