[๓๕๙] เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร

สุนัขกัณณมุณฑกะจึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน

(นางเวมานิกเปรตกราบทูลว่า)

[๓๖๐] มีคหบดีคนหนึ่ง เป็นอุบาสก มีศรัทธา อยู่ในเมืองกิมพิลา

หม่อมฉันเป็นภรรยาของเขา เป็นคนทุศีล ประพฤตินอกใจเขา

[๓๖๑] เมื่อหม่อมฉันประพฤตินอกใจเขา

สามีจึงพูดดังนี้ว่า การที่เธอประพฤตินอกใจฉันแล้วปกปิดไว้

เป็นการไม่เหมาะ ไม่สมควร

[๓๖๒] และหม่อมฉันนั้นได้กล่าวเท็จสาบานอย่างร้ายแรงว่า

ฉันไม่ได้ประพฤตินอกใจท่านทางกายหรือทางใจ

[๓๖๓] ถ้าฉันประพฤตินอกใจท่านทางกายหรือทางใจ

ขอให้สุนัขกัณณมุณฑกะตัวนี้จงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของฉันเถิด

[๓๖๔] ผลกรรมชั่วและการกล่าวเท็จทั้งสองนั้น

หม่อมฉันได้เสวยแล้วเป็นเวลา ๗๐๐ ปี

เพราะกรรมอันชั่วช้าสุนัขกัณณมุณฑกะ

จึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของหม่อมฉัน

[๓๖๕] ขอเดชะพระองค์ผู้ประเสริฐ

พระองค์ทรงมีอุปการะแก่หม่อมฉันมาก

เสด็จมา ณ ที่นี้เพื่อประโยชน์แก่หม่อมฉัน

หม่อมฉันพ้นแล้วจากสุนัขกัณณมุณฑกะ

หายโศก ไม่มีภัยแต่ที่ไหน ๆ

[๓๖๖] ขอเดชะ หม่อมฉันขอถวายบังคมพระองค์

ขอประนมอัญชลีวิงวอนว่า ขอพระองค์จงเสวยกามสุขอันเป็นทิพย์