๙. ยโสชเถรคาถา

ภาษิตของพระยโสชเถระ

(พระผู้มีพระภาคเมื่อจะทรงสรรเสริญพระยโสชเถระว่า เป็นผู้มีความปรารถนา น้อยอย่างยิ่ง จึงได้ตรัสพระคาถานี้ว่า)

{๓๑๕}[๒๔๓] นรชนผู้รู้ประมาณในข้าวและน้ำ ย่อมซูบผอม

มีตัวสะพรั่งด้วยเส้นเอ็นคล้ายเถาหญ้านาง แต่มีใจไม่ย่อท้อ

(พระยโสชเถระเมื่อกล่าวสอนธรรมแก่ภิกษุทั้งหลาย จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ ดังนี้ว่า)

[๒๔๔] ภิกษุถูกเหลือบและยุงกัดในป่าใหญ่

พึงเป็นผู้มีสติอดกลั้นในอันตรายนั้น

เหมือนช้างในสงคราม

[๒๔๕] ภิกษุอยู่ผู้เดียว เป็นเหมือนพรหม

อยู่ ๒ รูปเหมือนเทพ

อยู่ ๓ รูปเหมือนชาวบ้าน

อยู่มากกว่านั้น ย่อมมีความโกลาหลมากขึ้น

๑๐. สาฏิมัตติยเถรคาถา

ภาษิตของพระสาฏิมัตติยเถระ

(สาฏิมัตติยเถระเมื่อกล่าวสอนธรรมแก่เจ้าของเรือนนั้น จึงได้กล่าว ๓ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๑๖}[๒๔๖] เมื่อก่อน ท่านมีศรัทธา

(แต่)วันนี้ ท่านไม่มีศรัทธา

สิ่งใดเป็นของท่าน ขอสิ่งนั้นจงเป็นของท่านตามเดิมเถิด