[๔๖๙] ลูกรู้อยู่ว่าร่างกายนั้นปฏิกูลเหมือนหมู่หนอน

ถูกฉาบไว้ด้วยเนื้อและเลือด

เป็นที่อยู่ของหมู่หนอน เป็นเหยื่อของแร้งกา

ทำไมทูลกระหม่อมจึงพระราชทานซากศพ

แก่พระราชาพระองค์นั้นเพคะ

[๔๗๐] ไม่ช้าร่างกายที่ปราศจากวิญญาณ

ถูกหมู่ญาติซึ่งพากันเกลียดชัง

ทอดทิ้งไปเหมือนท่อนไม้ที่เขาก็พากันนำไปทิ้งป่าช้า

[๔๗๑] มารดาบิดาของตนยังเกลียดชัง

พากันเอาซากศพนั้นไปทิ้งให้เป็นอาหารของสัตว์อื่น ๆ ในป่าช้า

กลับมาก็ต้องอาบน้ำดำเกล้า

จะกล่าวไปใยถึงหมู่ชนทั่ว ๆ ไปเล่า

[๔๗๒] หมู่ชนยึดถือแล้วในร่างกายอันเปื่อยเน่า

เป็นซากศพ ไม่มีแก่นสาร เป็นร่างของกระดูกและเอ็น

เต็มไปด้วยน้ำลาย น้ำตา และอุจจาระ

[๔๗๓] ผู้ใดพึงชำแหละร่างกายนั้นกลับข้างในมาไว้ข้างนอก

ผู้นั้นก็จะทนกลิ่นเหม็นของร่างกายนั้นไม่ได้

แม้มารดาของตนก็ยังเกลียดชัง

[๔๗๔] ลูกพิจารณาโดยอุบายอันแยบคายว่า

ขันธ์ ธาตุ อายตนะอันปัจจัยปรุงแต่งแล้ว

มีชาติเป็นมูลเหตุ เป็นทุกข์ เพราะเหตุไร

จะพึงปรารถนาการวิวาห์เล่าเพคะ

[๔๗๕] หอก ๓๐๐ เล่มใหม่เอี่ยมจะพึงตกต้องที่กายทุก ๆ วัน

และทิ่มแทงอยู่ถึง ๑๐๐ ปี ยังประเสริฐกว่า