[๕๐๔] ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธ

ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด

มีศีลงาม ภิกษุนั้นละไปแล้ว

ย่อมไม่เศร้าโศกด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมานี้

[๕๐๕] ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธ

ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด

เป็นกัลยาณมิตร ภิกษุนั้นละไปแล้ว

ย่อมไม่เศร้าโศกด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมานี้

[๕๐๖] ภิกษุใดไม่มักโกรธ ไม่ผูกโกรธ

ไม่มีมายา ไม่ส่อเสียด

มีปัญญาดี ภิกษุนั้นละไปแล้ว

ย่อมไม่เศร้าโศกในโลกหน้าด้วยข้อปฏิบัติตามที่กล่าวมานี้

[๕๐๗] ผู้ใดมีศรัทธาในพระตถาคตตั้งมั่น ไม่หวั่นไหว

มีศีล และมีกัลยาณธรรม

ที่พระอริยเจ้าปรารถนาและสรรเสริญ

[๕๐๘] ผู้ใดมีความเลื่อมใสในพระสงฆ์

ทั้งมีความเห็นตรง

พระอริยเจ้าทั้งหลายมีพระพุทธเจ้าเป็นต้น

ได้เรียกผู้นั้นว่า เป็นผู้ไม่ขัดสน

ชีวิตของเขาก็ไม่ไร้ประโยชน์

[๕๐๙] เพราะฉะนั้น ผู้มีปัญญา

เมื่อระลึกถึงคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย

จึงควรประกอบศรัทธา ศีล ความเลื่อมใส