ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๖ · หน้า ๔๓๖ · ข้อ 553 554 555 556 557 558
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

[๕๕๓] เมื่อสัตว์เกิดมาแล้วจะต้องตายต่อจากการมีชีวิตแน่แท้

สัตว์ทั้งหลายเกิดมาแล้ว ๆ ในโลกนี้ย่อมตายทั้งนั้น

เพราะสัตว์ทั้งหลายมีความเกิด ความตายเป็นธรรมดาอย่างนี้

[๕๕๔] การที่คนอื่น ๆ ร้องไห้ถึงผู้ที่ตายไป

เพื่อต้องการให้ผู้ที่ตายไปนั้นมีชีวิต

ไม่เป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่ตายไป

การร้องไห้นี้นำยศมาให้ไม่ได้

นำความสรรเสริญมาให้ก็ไม่ได้

ทั้งสมณพราหมณ์ก็ไม่สรรเสริญเลย

[๕๕๕] ดวงตาและร่างกายของผู้ร้องไห้ย่อมร่วงโรย

ผิวพรรณ กำลัง และความคิดก็เสื่อม

พวกคนที่เป็นศัตรูของผู้ร้องไห้นั้นย่อมยินดี

ส่วนพวกที่เป็นมิตรของเขาก็ย่อมไม่มีความสุขไปด้วย

[๕๕๖] เพราะฉะนั้นแล บุคคลพึงปรารถนาท่านผู้เป็นนักปราชญ์

และท่านผู้เป็นพหูสูตซึ่งสามารถทำกิจของตนให้สำเร็จได้

ด้วยกำลังปัญญาให้อยู่ในสกุล

เหมือนคนทั้งหลายข้ามแม่น้ำที่เต็มเปี่ยมได้ด้วยเรือ

๔. จูฬปันถกเถรคาถา

ภาษิตของพระจูฬปันถกเถระ

(พระจูฬปันถกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า)

{๓๗๓} [๕๕๗] เมื่อก่อน เราได้มีญาณคติเกิดช้า เราจึงถูกดูหมิ่น

ทั้งพี่ชาย ก็ได้ขับไล่เราว่า เจ้าจงกลับไปบ้านเดี๋ยวนี้

[๕๕๘] เรานั้นถูกขับไล่แล้ว ยังมีความเยื่อใยในพระศาสนาอยู่