[๑๒๓๐] บางครั้ง ภิกษุปฏิบัติชอบแล้ว

ชนะกิเลสได้ด้วยมรรค ไม่เศร้าโศกเลย

ยังกลับได้เกียรติคุณและความสุข

บัณฑิตทั้งหลายเรียกภิกษุผู้ปฏิบัติชอบเช่นนั้นว่า เป็นผู้เห็นธรรม

[๑๒๓๑] เพราะเหตุนั้น ภิกษุในพระศาสนานี้

ไม่ควรมีกิเลสเครื่องตรึงใจ ๕ อย่าง

ควรมีแต่ความเพียรชอบ ละนิวรณ์ได้แล้ว เป็นผู้บริสุทธิ์

ทั้งละความเย่อหยิ่งได้หมด

สงบระงับได้แล้วทำที่สุดทุกข์ได้ด้วยวิชชา ๓

(พระวังคีสเถระเมื่อจะแจ้งความเป็นไปของตนแก่พระอานนทเถระ จึงได้กล่าว ภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๒๓๒] กระผมถูกกามราคะแผดเผา

จิตของกระผมเร่าร้อน

ท่านผู้เป็นเชื้อสายโคตมโคตร ดังกระผมจะขอโอกาส

ขอท่านโปรดอนุเคราะห์ช่วยบอกเหตุที่ดับราคะให้ด้วย

(พระอานนทเถระได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๒๓๓] จิตของท่านเร่าร้อนก็เพราะความสำคัญผิด

ท่านจงละทิ้งนิมิตว่างามซึ่งประกอบด้วยราคะเสีย

[๑๒๓๔] จงอบรมจิตให้มีอารมณ์เดียว ให้ตั้งมั่นดี

ด้วยการพิจารณาเห็นว่าไม่งาม

จงอบรมกายคตาสติ

และจงเป็นผู้เบื่อหน่ายให้มาก

[๑๒๓๕] จงเจริญการพิจารณาเห็นว่า ไม่เที่ยง

และจงละมานานุสัยเสียให้ได้ขาด