[๓๔๐] ฉะนั้น เราจึงไม่ยินดีอย่างยิ่งในกามทั้งปวง

เห็นภัยในกายของตน กระหยิ่มเฉพาะเนกขัมมะเท่านั้น

[๓๔๑] ละหมู่ญาติ ทาส กรรมกร บ้าน ไร่นา ความมั่งคั่ง

และกองโภคะที่น่ารื่นรมย์ ที่เขาบันเทิงกันนัก

[๓๔๒] ละสมบัติมิใช่น้อย ออกบวชด้วยศรัทธาอย่างนี้

ในพระสัทธรรมที่พระพุทธเจ้าทรงประกาศดีแล้ว

[๓๔๓] ข้อที่เราละเงินทองแล้วยังกลับ (ยินดีเงินทอง) อีกนั้น

ไม่สมควรแก่เรา เพราะเราปรารถนาความไม่มีห่วงกังวล

[๓๔๔] เพราะเงินทอง หาใช่มีไว้เพื่อความตรัสรู้ เพื่อความสงบใจไม่

เงินทองนั้นไม่สมควรแก่สมณะ ทั้งไม่ใช่อริยทรัพย์

[๓๔๕] อนึ่ง เงินทองนี้ ทำให้เกิดความโลภ นำมาซึ่งความมัวเมา

ให้เกิดความลุ่มหลง เป็นเครื่องเพิ่มพูนความกำหนัดยินดี

มีความระแวง มีความยุ่งยาก

และในเงินทองนั้นไม่มีความยั่งยืนมั่นคงเลย

[๓๔๖] อนึ่ง ผู้คนเป็นอันมากยินดีในทรัพย์นั้น ชื่อว่าเป็นผู้ประมาท

มีใจเศร้าหมอง ต่างผิดใจต่อกันและกัน

กระทำความบาดหมางทะเลาะวิวาทกัน

[๓๔๗] การฆ่ากัน การถูกจองจำ การต้องโทษมีตัดมือเป็นต้น

ความเสื่อม ความเศร้าโศก ร่ำไร

ความพินาศเป็นอันมากของคนทั้งหลาย

ผู้เนื่องอยู่ในกามทั้งหลาย ก็มองเห็นกันอยู่

[๓๔๘] ท่านทั้งหลายเป็นญาติก็เหมือนเป็นศัตรู

เพราะเหตุไร จึงชักจูงเรานั้นไว้ในกามทั้งหลายเล่า