[๙๘๔] อนึ่ง การนุ่งห่มจีวรที่สมควร ซึ่งเป็นประโยชน์

นี้ก็เพียงพอเพื่ออยู่ผาสุก

ของภิกษุผู้มีใจเด็ดเดี่ยวมุ่งนิพพาน

[๙๘๕] เมื่อภิกษุนั่งขัดสมาธิในกุฎีใด ฝนตกไม่เปียกเข่าทั้งสอง

กุฎีเท่านี้ ก็เพียงพอเพื่ออยู่ผาสุก

ของภิกษุผู้มีใจเด็ดเดี่ยวมุ่งนิพพาน

[๙๘๖] ภิกษุใดพิจารณาเห็นสุขโดยความเป็นทุกข์

เห็นทุกข์เป็นเหมือนลูกศรคอยทิ่มแทงได้

ภิกษุนั้น ไม่ได้มีความยึดมั่นในอทุกขมสุขเวทนาทั้ง ๒ นั้น

ว่าเป็นของเนื่องในตน

เธอจะพึงถูกกิเลสอะไรผูกมัดไว้ในโลกได้อย่างไร

[๙๘๗] ภิกษุผู้มีความปรารถนาลามก

เกียจคร้าน มีความเพียรย่อหย่อน

มีการเล่าเรียนน้อย ไม่เอื้อเฟื้อ

อย่าได้มีในสำนักเรา ในกาลไหน ๆ เลย

(เพราะ)คนเช่นนั้นในสัตวโลก

จะพึงสอนแบบไหนอย่างไรได้

[๙๘๘] ส่วนภิกษุผู้เป็นพหูสูต มีปัญญา

ตั้งมั่นดีในศีล ประกอบความสงบใจเนือง ๆ อยู่

ขอจงมาสถิตอยู่บนกระหม่อมของเราเถิด

[๙๘๙] ภิกษุใดประกอบธรรมเป็นเหตุให้เนิ่นช้า๑อยู่เนือง ๆ

มีใจยินดีในธรรมเป็นเหตุให้เนิ่นช้า

ภิกษุนั้น ชื่อว่าพลาดจากนิพพาน

ซึ่งเป็นแดนเกษมจากโยคะอันยอดเยี่ยม