[๔๘๐] ข้าพเจ้ามีใจประทุษร้ายในสัตว์มีชีวิตจำนวนมาก

หยาบช้าทารุณอย่างยิ่ง

ชอบเบียดเบียนสัตว์อื่น

ไม่สำรวม เที่ยวไปเป็นนิตย์

[๔๘๑] ข้าพเจ้านั้นมีสหายใจดี

มีศรัทธา เป็นอุบาสกคนหนึ่ง

เพราะเขาเป็นผู้เอ็นดูข้าพเจ้า

จึงห้ามอยู่บ่อย ๆ ว่า

[๔๘๒] พ่อเอ๋ย อย่าได้ทำชั่วเลย

อย่าได้ดำเนินทางผิดเลย

ถ้าสหายปรารถนาความสุขเมื่อตายไป

จงงดเว้นการฆ่าสัตว์ซึ่งเป็นการไม่สำรวมเสียเถิด

[๔๘๓] ข้าพจ้าฟังคำของเขาผู้หวังดี

มีความเอ็นดูด้วยประโยชน์เกื้อกูล

แต่ไม่ได้ทำตามคำสั่งสอนของเขาทั้งสิ้น

เพราะเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีในบาปมาช้านาน

[๔๘๔] เขามีปัญญากว้างขวางดุจแผ่นดิน

แนะนำข้าพเจ้าให้ตั้งอยู่ในความสำรวมด้วยอนุเคราะห์อีกว่า

ถ้าท่านจะฆ่าสัตว์ในกลางวัน

ในเวลากลางคืนก็จงงดเว้นเสีย

[๔๘๕] ข้าพเจ้านั้นจึงฆ่าสัตว์แต่เฉพาะกลางวัน

กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้น

เพราะฉะนั้น กลางคืนข้าพเจ้าจึงได้รับการบำรุงบำเรอ