อุรควรรค ตอนท้าย และปิดวรรคที่ ๑

มีหน้าชุ่มด้วยน้ำตา มีร่างกายแตกเป็นแผล

สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์พวกท่านได้ทำบาปอะไรไว้

ซึ่งเป็นเหตุให้พวกท่านดื่มกินโลหิตของกันและกัน

[๗๕] ผู้ที่ขี่ช้างเผือกชาติกุญชร ๔ เท้าไปข้างหน้า

เขาได้ถวายทาน จึงได้รับความสุข บันเทิงใจ

[๗๖] ผู้ที่ขี่รถเทียมด้วยแม่ม้าอัสดร ๔ ตัว

แล่นเรียบไปในท่ามกลาง เป็นบุตรคนกลางของข้าพเจ้าทั้งสอง

เป็นคนไม่ตระหนี่ เป็นทานบดี รุ่งโรจน์อยู่

[๗๗] นารีผู้มีปัญญา มีดวงตากลมหยาดเยิ้มดังตาเนื้อ

ขึ้นวอมาข้างหลัง เป็นธิดาคนสุดท้องของข้าพเจ้าทั้งสอง

นางมีความสุขเบิกบานใจ เพราะส่วนแห่งทานครึ่งส่วน

ส่วนข้าพเจ้าทั้งสองเป็นคนตระหนี่ บริภาษสมณพราหมณ์ทั้งหลาย

อนึ่ง เขาทั้งสามนี้ถวายทานแล้วได้รับการบำรุงบำเรอด้วยกามคุณ

อันเป็นทิพย์ ส่วนข้าพเจ้าทั้งสองซูบซีดอยู่ดังไม้อ้อที่ถูกตัด

อนึ่ง พวกท่านผู้มีบาปหนาเลี้ยงอัตภาพได้อย่างไร

เมื่อโภคะพร้อมมูลมีอยู่มิใช่น้อย เหตุไรจึงหน่ายสุข

แบบตัวอักษร