ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๖ · หน้า ๒๐๓ · ข้อ 216 217 218 219 220 221 222
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

[๒๑๖] พระองค์ผู้กัณหโคตร พระองค์ไม่อาจจะนำพระราชโอรส

ผู้ทิวงคตแล้ว ที่พระองค์ทรงกรรแสงถึงมาได้ด้วยมนต์

ด้วยยาสมุนไพรหรือทรัพย์ได้

[๒๑๗] แม้ชนทั้งหลายที่มีทรัพย์มาก มีโภคสมบัติมาก

ถึงจะเป็นกษัตริย์ผู้ครองแคว้น

มีทรัพย์และธัญญาหารมากมาย จะไม่แก่ตายก็ไม่มี

[๒๑๘] แม้เหล่าชนที่เป็นกษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร

จัณฑาล ปุกกุสะ และชนประเภทอื่น ๆ

ผู้มีความเกิดของตนเป็นเหตุ จะไม่แก่ไม่ตายก็ไม่มี

[๒๑๙] แม้เหล่าชนผู้ร่ายมนต์พรหมจินดามีองค์ ๖๑

และเหล่าชนที่ใช้วิชาอื่น ๆ

จะไม่แก่ไม่ตาย ก็ไม่มี

[๒๒๐] อนึ่ง แม้ฤๅษีทั้งหลายผู้สงบ สำรวม บำเพ็ญตบะ

ก็ยังต้องละทิ้งร่างกายไปตามกาลอันสมควร

[๒๒๑] แม้พระอรหันต์ทั้งหลายผู้อบรมตนแล้ว ทำกิจเสร็จแล้ว

ไม่มีอาสวะ สิ้นบุญและบาป

ก็ยังต้องทอดทิ้งร่างกายนี้ไป

(พระเจ้าวาสุเทพตรัสว่า)

[๒๒๒] เธอมาช่วยรดเราผู้เร่าร้อนให้สงบ

ดับความกระวนกระวายทั้งหมด

เหมือนคนใช้น้ำราดดับไฟที่ติดเปรียง