(เปรตเหล่านั้นตอบว่า)

[๗๘๕] เมื่อสมณพราหมณ์ทั้งหลาย

ผู้เป็นเหมือนท่าน้ำซึ่งไม่มีใครหวงห้าม

พวกข้าพเจ้า(มีความตระหนี่)จึงเก็บทรัพย์เพียงครึ่งมาสกไว้

เมื่อไทยธรรมมีอยู่ก็ไม่ได้ทำที่พึ่งแก่ตน (ให้ทาน)

[๗๘๖] พวกข้าพเจ้ากระหายน้ำ จึงเข้าไปใกล้แม่น้ำ

แม่น้ำกลับกลายเป็นว่างเปล่าไป

ในเวลาร้อน พวกข้าพเจ้าเข้าไปใกล้ร่มไม้

ร่มไม้กลับกลายเป็นแดดไป

[๗๘๗] ทั้งลมก็ร้อนเหมือนไฟ พัดฟุ้งเผาพวกข้าพเจ้าไป

พระคุณเจ้าผู้เจริญ พวกข้าพเจ้าสมควรเสวยทุกข์อันมีความ

กระหายเป็นต้นนี้ และทุกข์อย่างอื่นที่หนักกว่านั้น

[๗๘๘] อนึ่งพวกข้าพเจ้าหิวโหย อยากอาหาร

พากันเดินทางไปหลายโยชน์

ก็ไม่ได้อาหารเลย จึงพากันกลับมา

พวกข้าพเจ้าช่างมีบุญน้อยเสียจริงหนอ

[๗๘๙] พระคุณเจ้าผู้เจริญ พวกข้าพเจ้าหิวโหยอิดโรย

เป็นลมล้มสลบลงที่พื้นดิน บางครั้งล้มหงายกลิ้งไป

บางครั้งก็ล้มคว่ำ

[๗๙๐] อนึ่งพวกข้าพเจ้านั้นสลบล้มอยู่ที่พื้นดินนั้นเอง

หน้าอกและศีรษะก็กระทบกันและกัน

พวกข้าพเจ้าช่างมีบุญน้อยเสียจริงหนอ

[๗๙๑] พระคุณเจ้าผู้เจริญ พวกข้าพเจ้าควรจะเสวยทุกข์

มีความกระหายเป็นต้นนี้ และทุกข์อย่างอื่นที่หนักกว่านั้น