ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒๖ · หน้า ๓๖๖ · ข้อ 194 195 196 197 198
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

(พระโสณโปฏิริยเถระได้ฟังพระดำรัสนั้นก็สลดใจ กลับได้หิริโอตตัปปะ อธิษฐานอัพโภกาสิกังคธุดงค์๑ กระทำการเจริญวิปัสสนา ได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า)

[๑๙๔] ถ้าช้างพึงเหยียบเราผู้ตกจากคอช้าง

เราตายเสียในสงครามประเสริฐกว่า

แพ้แล้วเป็นอยู่จะประเสริฐอะไร

๘. นิสภเถรคาถา

ภาษิตของพระนิสภเถระ

(พระนิสภเถระ เมื่อจะกล่าวสอนภิกษุสหายทั้งหลาย จึงได้กล่าว ๒ คาถา ไว้ดังนี้ว่า)

{๒๙๕}[๑๙๕] วิญญูชนละเบญจกามคุณ ซึ่งน่ารักน่ารื่นรมย์ใจ

ออกบวชด้วยศรัทธา พึงทำที่สุดทุกข์ได้

[๑๙๖] เราไม่อยากตาย ไม่อยากเป็นอยู่

แต่เรามีสติสัมปชัญญะอยู่เฉพาะหน้า คอยเวลาอันควร

๙. อุสภเถรคาถา

ภาษิตของพระอุสภเถระ

(พระอุสภเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัต จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๒๙๖}[๑๙๗] เราฝันว่าได้ห่มจีวรสีใบมะม่วงอ่อนเฉวียงบ่า

นั่งบนคอช้าง เข้าไปบิณฑบาตยังหมู่บ้าน

[๑๙๘] ลงจากคอช้างแล้ว ได้ความสลดใจ

ครั้งนั้น เรานั้นมีความสว่าง

ได้ความสลดใจ ถึงความสิ้นอาสวะแล้ว