อุรควรรค ตอนท้าย และปิดวรรคที่ ๑

[๘๐] พวกเราทั้งสองตีกันเองแล้วดื่มกินเลือดและหนองของกันและกัน

ได้ดื่มเลือดและหนองเป็นอันมากก็ยังไม่อิ่ม มีความหิวอยู่เป็นนิตย์

[๘๒] สัตว์เหล่านั้นจักต้องประสบความหิวกระหายในปรโลก

ภายหลัง ถูกความหิวเป็นต้นแผดเผาไหม้อยู่สิ้นกาลนาน

ย่อมได้เสวยทุกข์ เพราะทำกรรมมีผลเผ็ดร้อน มีทุกข์เป็นกำไร

[๘๓] ความจริง ทรัพย์และธัญญาหารอยู่ได้ไม่นาน

บัณฑิตทราบสิ่งเหล่านี้ตามความเป็นจริงแล้วพึงทำที่พึ่ง

๑๒. อุรคเปตวัตถุ

(พราหมณ์ เมื่อจะบอกเหตุแห่งการไม่ร้องไห้ จึงกล่าว ๒ คาถาว่า)

{๙๗}[๘๕] บุตรของข้าพเจ้าละร่างกายของตนไปเหมือนงูลอกคราบ

ในเมื่อร่างกายใช้การไม่ได้ก็ตายจากไปอย่างนี้

แบบตัวอักษร