(รุกขเทวดาตอบว่า)

[๒๗๙] ข้าพเจ้าไม่รู้ทางไปหรือทางมา

ของอสัยหเศรษฐีผู้มีรัศมีซ่านออกจากตน

แต่เราได้ฟังมาในสำนักของท้าวเวสวัณว่า

อสัยหเศรษฐีได้เป็นสหายของท้าวสักกะ

(อังกุรพาณิชกล่าวว่า)

[๒๘๐] บุคคลควรทำความดีแท้

ควรให้ทานตามสมควร

ใครเล่าได้เห็นฝ่ามือซึ่งให้สิ่งที่น่าปรารถนาแล้วจักไม่ทำบุญ

[๒๘๑] เราจากที่นี้ไปถึงเมืองทวารวดี

จักรีบบำเพ็ญทานซึ่งจักนำความสุขมาให้เราแน่นอน

[๒๘๒] จักให้ข้าว น้ำ ผ้า ที่อยู่อาศัย บ่อน้ำดื่ม สระน้ำ

และสะพานในที่เดินลำบากเป็นทาน

(อังกุรพาณิชถามรุกขเทวดาว่า)

[๒๘๓] เพราะเหตุไร นิ้วมือของท่านจึงหงิกงอ

หน้าของท่านจึงบิดเบี้ยว

และนัยน์ตาทั้งสองจึงเขรอะ(ด้วยขี้ตา)

ท่านได้ทำบาปอะไรไว้

(รุกขเทวดานั้นตอบว่า)

[๒๘๔] เราได้รับแต่งตั้งให้เป็นใหญ่ในการให้ทาน

ในโรงทานของคหบดีผู้มีรัศมีซ่านออกจากตน

มีศรัทธา ยังครองเรือนอยู่

[๒๘๕] เห็นยาจกผู้ต้องการอาหารพากันมาที่โรงทานนั้นแล้ว