‘Sukhī hotu mahāpuñña, gati tuyhaṁ samijjhatu; Iminā bhisadānena, labhassu vipulaṁ sukhaṁ’. Idaṁ vatvāna sambuddho, jalajuttamanāmako; Bhikkhamādāya sambuddho, ambarenāgamā jino. Tato bhisaṁ gahetvāna, āgacchiṁ mama assamaṁ; Bhisaṁ rukkhe lagetvāna, mama dānamanussariṁ. Mahāvāto vuṭṭhahitvā, sañcālesi vanaṁ tadā; Ākāso abhinādittha, asaniyā phalantiyā. Tato me asanīpāto, matthake nipatī tadā; Sohaṁ nisinnako santo, tattha kālaṅkato ahuṁ. Puññakammena saṁyutto, tusitaṁ upapajjahaṁ; Kaḷevaraṁ me patitaṁ, devaloke ramiṁ ahaṁ. Chaḷasītisahassāni, nāriyo samalaṅkatā; Sāyaṁ pātaṁ upaṭṭhanti, bhisadānassidaṁ phalaṁ. Manussayonimāgantvā, sukhito homahaṁ sadā; Bhoge me ūnatā natthi, bhisadānassidaṁ phalaṁ. Anukampitako tena, devadevena tādinā; Sabbāsavā parikkhīṇā, natthi dāni punabbhavo. Satasahassito kappe, yaṁ bhisaṁ adadiṁ tadā; Duggatiṁ nābhijānāmi, bhisadānassidaṁ phalaṁ.