Ovādampi na gacchāmi, buddhadassanabhīrutā; Tadā jino upāyena, upanetvā sasantikaṁ. Tissitthiyo nidassesi, iddhiyā maggakovido; Accharārūpasadisaṁ, taruṇiṁ jaritaṁ mataṁ. Tāyo disvā susaṁviggā, virattāse kaḷevare; Aṭṭhāsiṁ bhavanibbindā, tadā maṁ āha nāyako. ‘Āturaṁ asuciṁ pūtiṁ, passa nande samussayaṁ; Uggharantaṁ paggharantaṁ, bālānaṁ abhinanditaṁ. Asubhāya cittaṁ bhāvehi, ekaggaṁ susamāhitaṁ; Yathā idaṁ tathā etaṁ, yathā etaṁ tathā idaṁ. Evametaṁ avekkhantī, rattindivamatanditā; Tato sakāya paññāya, abhinibbijjha vacchasi’. Tassā me appamattāya, vicarantiyā yoniso; Yathābhūtaṁ ayaṁ kāyo, diṭṭho santarabāhiro. Atha nibbindahaṁ kāye, ajjhattañca virajjahaṁ; Appamattā visaṁyuttā, upasantāmhi nibbutā. Iddhīsu ca vasī homi, dibbāya sotadhātuyā; Cetopariyañāṇassa, vasī homi mahāmune.