Asambhītā ca te buddhā, migarājāva kesarī; Nevukkaṁsenti attānaṁ, no ca vambhenti pāṇinaṁ. Mānāvamānato muttā, samā sabbesu pāṇisu; Anattukkaṁsakā buddhā, buddhānaṁ esa dhammatā. Uppajjantā ca sambuddhā, ālokaṁ dassayanti te; Chappakāraṁ pakampenti, kevalaṁ vasudhaṁ imaṁ. Passanti nirayañcete, nibbāti nirayo tadā; Pavassati mahāmegho, buddhānaṁ esa dhammatā. Īdisā te mahānāgā, atulā ca mahāyasā; Vaṇṇato anatikkantā, appameyyā tathāgatā’. Anumodiṁsu me vākyaṁ, sabbe sissā sagāravā; Tathā ca paṭipajjiṁsu, yathāsatti yathābalaṁ. Paṭipūjenti pulinaṁ, sakakammābhilāsino; Saddahantā mama vākyaṁ, buddhasakkatamānasā. Tadā cavitvā tusitā, devaputto mahāyaso; Uppajji mātukucchimhi, dasasahassi kampatha. Assamassāvidūramhi, caṅkamamhi ṭhito ahaṁ; Sabbe sissā samāgantvā, āgacchuṁ mama santike. ‘Usabhova mahī nadati, migarājāva kūjati; Susumārova saḷati, kiṁ vipāko bhavissati’.