Tatthaddasāsiṁ sambuddhaṁ, piyadassiṁ mahāyasaṁ; Sunisinnaṁ samāpannaṁ, virocantaṁ mahāvane. Catudaṇḍe ṭhapetvāna, buddhassa uparī ahaṁ; Maṇḍapaṁ sukataṁ katvā, sālapupphehi chādayiṁ. Sattāhaṁ dhārayitvāna, maṇḍapaṁ sālachāditaṁ; Tattha cittaṁ pasādetvā, buddhaseṭṭhamavandahaṁ. Bhagavā tamhi samaye, vuṭṭhahitvā samādhito; Yugamattaṁ pekkhamāno, nisīdi purisuttamo. Sāvako varuṇo nāma, piyadassissa satthuno; Vasīsatasahassehi, upagacchi vināyakaṁ. Piyadassī ca bhagavā, lokajeṭṭho narāsabho; Bhikkhusaṅghe nisīditvā, sitaṁ pātukarī jino. Anuruddho upaṭṭhāko, piyadassissa satthuno; Ekaṁsaṁ cīvaraṁ katvā, apucchittha mahāmuniṁ. ‘Ko nu kho bhagavā hetu, sitakammassa satthuno; Kāraṇe vijjamānamhi, satthā pātukare sitaṁ’. ‘Sattāhaṁ sālacchadanaṁ, yo me dhāresi māṇavo; Tassa kammaṁ saritvāna, sitaṁ pātukariṁ ahaṁ. Anokāsaṁ na passāmi, yattha puññaṁ vipaccati; Devaloke manusse vā, okāsova na sammati.