Yena veḷuvanaṁ diṭṭhaṁ, naranandananandanaṁ; Sudiṭṭhaṁ nandanaṁ tena, amarindasunandanaṁ. Vihāya nandanaṁ devā, otaritvā mahītalaṁ; Rammaṁ veḷuvanaṁ disvā, na tappanti suvimhitā. Rājapuññena nibbattaṁ, buddhapuññena bhūsitaṁ; Ko vattā tassa nissesaṁ, vanassa guṇasañcayaṁ. Taṁ sutvā vanasamiddhaṁ, mama sotamanoharaṁ; Daṭṭhukāmā tamuyyānaṁ, rañño ārocayiṁ tadā. Mahatā parivārena, tadā ca so mahīpati; Maṁ pesesi tamuyyānaṁ, dassanāya samussukaṁ. ‘Gaccha passa mahābhoge, vanaṁ nettarasāyanaṁ; Yaṁ sadā bhāti siriyā, sugatābhānurañjitaṁ’. ‘Yadā ca piṇḍāya muni, giribbajapuruttamaṁ; Paviṭṭhohaṁ tadāyeva, vanaṁ daṭṭhumupāgamiṁ’. Tadā taṁ phullavipinaṁ, nānābhamarakūjitaṁ; Kokilāgītasahitaṁ, mayūragaṇanaccitaṁ. Appasaddamanākiṇṇaṁ, nānācaṅkamabhūsitaṁ; Kuṭimaṇḍapasaṅkiṇṇaṁ, yogīvaravirājitaṁ. Vicarantī amaññissaṁ, ‘saphalaṁ nayanaṁ mama’; Tatthāpi taruṇaṁ bhikkhuṁ, yuttaṁ disvā vicintayiṁ.