Evaṁ vilāpamānaṁ taṁ, ānandaṁ āha gotamī; Sutasāgaragambhīra- buddhopaṭṭhānatappara. “Na yuttaṁ socituṁ putta, hāsakāle upaṭṭhite; Tayā me saraṇaṁ putta, nibbānaṁ tamupāgataṁ. Tayā tāta samajjhiṭṭho, pabbajjaṁ anujāni no; Mā putta vimano hohi, saphalo te parissamo. Yaṁ na diṭṭhaṁ purāṇehi, titthikācariyehipi; Taṁ padaṁ sukumārīhi, sattavassāhi veditaṁ. Buddhasāsanapāleta, pacchimaṁ dassanaṁ tava; Tattha gacchāmahaṁ putta, gato yattha na dissate. Kadāci dhammaṁ desento, khipī lokagganāyako; Tadāhaṁ āsīsavācaṁ, avocaṁ anukampikā. ‘Ciraṁ jīva mahāvīra, kappaṁ tiṭṭha mahāmune; Sabbalokassa atthāya, bhavassu ajarāmaro’. Taṁ tathāvādiniṁ buddho, mamaṁ so etadabravi; ‘Na hevaṁ vandiyā buddhā, yathā vandasi gotamī’. ‘Kathaṁ carahi sabbaññū, vanditabbā tathāgatā; Kathaṁ avandiyā buddhā, taṁ me akkhāhi pucchito’. ‘Āraddhavīriye pahitatte, Niccaṁ daḷhaparakkame; Samagge sāvake passa, Etaṁ buddhānavandanaṁ’. Tato upassayaṁ gantvā, ekikāhaṁ vicintayiṁ; ‘Samaggaparisaṁ nātho, rodhesi tibhavantago.