Tadāhaṁ haṁsavatiyaṁ, kule aññatare ahuṁ; Parakammāyane yutto, natthi me kiñci sandhanaṁ. Paṭikkamanasālāyaṁ, vasanto katabhūmiyaṁ; Aggiṁ ujjālayiṁ tattha, daḷhaṁ kaṇhāsi sā mahī. Tadā parisatiṁ nātho, catusaccapakāsako; Sāvakaṁ sampakittesi, lūkhacīvaradhārakaṁ. Tassa tamhi guṇe tuṭṭho, paṇipacca tathāgataṁ; Lūkhacīvaradhāraggaṁ, patthayiṁ ṭhānamuttamaṁ. Tadā avoca bhagavā, sāvake padumuttaro; ‘Passathetaṁ purisakaṁ, kucelaṁ tanudehakaṁ. Pītippasannavadanaṁ, saddhādhanasamanvitaṁ; Udaggatanujaṁ haṭṭhaṁ, acalaṁ sālapiṇḍitaṁ. Eso pattheti taṁ ṭhānaṁ, saccasenassa bhikkhuno; Lūkhacīvaradhārissa, tassa vaṇṇasitāsayo’. Taṁ sutvā mudito hutvā, nipacca sirasā jinaṁ; Yāvajīvaṁ subhaṁ kammaṁ, karitvā jinasāsane. Tena kammena sukatena, cetanāpaṇidhīhi ca; Jahitvā mānusaṁ dehaṁ, tāvatiṁsūpago ahaṁ. Paṭikkamanasālāyaṁ, bhūmidāhakakammunā; Samasahassaṁ niraye, adayhiṁ vedanāṭṭito.