“Ahonukampikā amhaṁ, sabbāsaṁ cira gotamī; Vāsitā tava puññehi, pattā no āsavakkhayaṁ. Kilesā jhāpitā amhaṁ, bhavā sabbe samūhatā; Nāgīva bandhanaṁ chetvā, viharāma anāsavā. Svāgataṁ vata no āsi, buddhaseṭṭhassa santike; Tisso vijjā anuppattā, kataṁ buddhassa sāsanaṁ. Paṭisambhidā catasso, vimokkhāpi ca aṭṭhime; Chaḷabhiññā sacchikatā, kataṁ buddhassa sāsanaṁ. Iddhīsu ca vasī homa, dibbāya sotadhātuyā; Cetopariyañāṇassa, vasī homa mahāmune. Pubbenivāsaṁ jānāma, dibbacakkhu visodhitaṁ; Sabbāsavaparikkhīṇā, natthi dāni punabbhavā. Atthe dhamme ca nerutte, paṭibhāne ca vijjati; Ñāṇaṁ amhaṁ mahāvīra, uppannaṁ tava santike. Asmābhi pariciṇṇosi, mettacittā hi nāyaka; Anujānāhi sabbāsaṁ, nibbānāya mahāmune”. “Nibbāyissāma iccevaṁ, kiṁ vakkhāmi vadantiyo; Yassadāni ca vo kālaṁ, maññathā”ti jinobravi. Gotamīādikā tāyo, tadā bhikkhuniyo jinaṁ; Vanditvā āsanā tamhā, vuṭṭhāya agamiṁsu tā.