Samaṇī samaṇaguttā ca, bhikkhunī bhikkhudāyikā; Dhammā ceva sudhammā ca, sattamī saṅghadāyikā. Khemā uppalavaṇṇā ca, paṭācārā ahaṁ tadā; Kisāgotamī dhammadinnā, visākhā hoti sattamī. Tehi kammehi sukatehi, cetanāpaṇidhīhi ca; Jahitvā mānusaṁ dehaṁ, tāvatiṁsamagacchahaṁ. Pacchime ca bhave dāni, giribbajapuruttame; Jātā seṭṭhikule phīte, yadāhaṁ yobbane ṭhitā. Coraṁ vadhatthaṁ nīyantaṁ, disvā rattā tahiṁ ahaṁ; Pitā me taṁ sahassena, mocayitvā vadhā tato. Adāsi tassa maṁ tāto, viditvāna manaṁ mama; Tassāhamāsiṁ visaṭṭhā, atīva dayitā hitā. So me bhūsanalobhena, balimajjhāsayo diso; Corappapātaṁ netvāna, pabbataṁ cetayī vadhaṁ. Tadāhaṁ paṇamitvāna, sattukaṁ sukatañjalī; Rakkhantī attano pāṇaṁ, idaṁ vacanamabraviṁ. ‘Idaṁ suvaṇṇakeyūraṁ, muttā veḷuriyā bahū; Sabbaṁ harassu bhaddante, mañca dāsīti sāvaya’. ‘Oropayassu kalyāṇī, mā bāḷhaṁ paridevasi; Na cāhaṁ abhijānāmi, ahantvā dhanamābhataṁ’.