Codito tāya saṁviggo, tadāhaṁ paripucchi taṁ; ‘Ke vā ete kuhiṁ loke, arahanto naruttamā’. ‘Sāvatthiyaṁ kosalamandire jino, Pahūtapañño varabhūrimedhaso; So sakyaputto arahā anāsavo, Deseti dhammaṁ arahattapattiyā’. Tadassa sutvā vacanaṁ supīṇito, Nidhiṁva laddhā kapaṇoti vimhito; Udaggacitto arahattamuttamaṁ, Sudassanaṁ daṭṭhumanantagocaraṁ. Tadā tato nikkhamitvāna ‘satthuno, Sadā jinaṁ passāmi vimalānanaṁ’; Upecca rammaṁ vijitavhayaṁ vanaṁ, Dije apucchiṁ ‘kuhiṁ lokanandano’. ‘Tato avocuṁ naradevavandito, Puraṁ paviṭṭho asanesanāya so; Sasova khippaṁ munidassanussuko, Upecca vandāhi tamaggapuggalaṁ’. Tatohaṁ tuvaṭaṁ gantvā, sāvatthiṁ puramuttamaṁ; Vicarantaṁ tamaddakkhiṁ, piṇḍatthaṁ apihāgidhaṁ.