Tato me sāmi āgantvā, sambhāvesi pathe mamaṁ; Tadā me kammajā vātā, uppannā atidāruṇā. Uṭṭhito ca mahāmegho, pasūtisamaye mama; Dabbatthāya tadā gantvā, sāmi sappena mārito. Tadā vijātadukkhena, anāthā kapaṇā ahaṁ; Kunnadiṁ pūritaṁ disvā, gacchantī sakulālayaṁ. Bālaṁ ādāya atariṁ, pārakūle ca ekakaṁ; Sāyetvā bālakaṁ puttaṁ, itaraṁ taraṇāyahaṁ. Nivattā ukkuso hāsi, taruṇaṁ vilapantakaṁ; Itarañca vahī soto, sāhaṁ sokasamappitā. Sāvatthinagaraṁ gantvā, assosiṁ sajane mate; Tadā avocaṁ sokaṭṭā, mahāsokasamappitā. ‘Ubho puttā kālaṅkatā, panthe mayhaṁ patī mato; Mātā pitā ca bhātā ca, ekacitamhi ḍayhare’. Tadā kisā ca paṇḍu ca, anāthā dīnamānasā; Ito tato bhamantīhaṁ, addasaṁ narasārathiṁ. Tato avoca maṁ satthā, ‘putte mā soci assasa; Attānaṁ te gavesassu, kiṁ niratthaṁ vihaññasi. Na santi puttā tāṇāya, na ñātī napi bandhavā; Antakenādhipannassa, natthi ñātīsu tāṇatā’.