Sā calā calitā bhūmi, nāditā devadundubhī; Paridevā ca suyyante, kimatthaṁ nūna gotamī. Tadā avoca sā sabbaṁ, yathāparivitakkitaṁ; Tāyopi sabbā āhaṁsu, yathāparivitakkitaṁ. “Yadi te rucitaṁ ayye, nibbānaṁ paramaṁ sivaṁ; Nibbāyissāma sabbāpi, buddhānuññāya subbate. Mayaṁ sahāva nikkhantā, gharāpi ca bhavāpi ca; Sahāyeva gamissāma, nibbānaṁ padamuttamaṁ”. “Nibbānāya vajantīnaṁ, kiṁ vakkhāmī”ti sā vadaṁ; Saha sabbāhi niggañchi, bhikkhunīnilayā tadā. “Upassaye yādhivatthā, devatā tā khamantu me; Bhikkhunīnilayassedaṁ, pacchimaṁ dassanaṁ mama. Na jarā maccu vā yattha, appiyehi samāgamo; Piyehi na viyogotthi, taṁ vajissaṁ asaṅkhataṁ”. Avītarāgā taṁ sutvā, vacanaṁ sugatorasā; Sokaṭṭā parideviṁsu, “aho no appapuññatā. Bhikkhunīnilayo suñño, bhūto tāhi vinā ayaṁ; Pabhāte viya tārāyo, na dissanti jinorasā. Nibbānaṁ gotamī yāti, satehi saha pañcahi; Nadīsatehiva saha, gaṅgā pañcahi sāgaraṁ”.