Tassāhaṁ vacanaṁ sutvā, sāgareva thalaṁ labhiṁ; Haṭṭho saṁviggamānaso, tayo aṅge adhiṭṭhahiṁ. Mūgo ahosiṁ badhiro, pakkho gativivajjito; Ete aṅge adhiṭṭhāya, vassāni soḷasaṁ vasiṁ. Tato me hatthapāde ca, jivhaṁ sotañca maddiya; Anūnataṁ me passitvā, ‘kāḷakaṇṇī’ti nindisuṁ. Tato jānapadā sabbe, senāpatipurohitā; Sabbe ekamanā hutvā, chaḍḍanaṁ anumodisuṁ. Sohaṁ tesaṁ matiṁ sutvā, haṭṭho saṁviggamānaso; ‘Yassatthāya tapociṇṇo, so me attho samijjhatha’. Nhāpetvā anulimpitvā, veṭhetvā rājaveṭhanaṁ; Chattena abhisiñcitvā, kāresuṁ puraṁ padakkhiṇaṁ. Sattāhaṁ dhārayitvāna, uggate ravimaṇḍale; Rathena maṁ nīharitvā, sārathī vanamupāgami. Ekokāse rathaṁ katvā, sajjassaṁ hatthamuccito; Sārathī khaṇatī kāsuṁ, nikhātuṁ pathaviyā mamaṁ. Adhiṭṭhitamadhiṭṭhānaṁ, tajjento vividhakāraṇā; Na bhindiṁ tamadhiṭṭhānaṁ, bodhiyāyeva kāraṇā. Mātāpitā na me dessā, attā me na ca dessiyo; Sabbaññutaṁ piyaṁ mayhaṁ, tasmā vatamadhiṭṭhahiṁ.